Ιατρεία Περιοδοντολογίας

Ο δόκτωρ Κωνσταντινίδης Βασίλειος

Περιοδοντολόγος, MSc in Prosthetics, DIPds in Periodontology, PhD in Maxillofacial Prosthetics - Μέλος του European Association for Osseointegration και European Federation of Periodontology


Μακρυγιάννη 51 : Μοσχάτο : 210 9403894 :  Χάρτης

Πλειάδων 40 : Π. Φάληρο : 210 9817538 :  Χάρτης

Ρωτήστε μας

Η Περιοδοντολογία

Η περιοδοντολογία αποτελεί μια ειδικότητα της οδοντιατρικής που αφορά την αντιμετώπιση των νόσων του περιοδοντίου. Σαν τέτοια θεωρείται η ουλίτιδα και η περιοδοντίτιδα.

Στο ιατρείο εφαρμόζεται όλες οι σύγχρονες τεχνικές για την αντιμετώπιση της παθογένειας των νόσων τόσο θεραπευτικά όσο και χειρουργικά.

Η θεραπεία της περιοδοντίτιδας, της ουλίτιδας και την νόσο του περιοδοντίου, είναι χωρισμένη σε τρία μεγάλα μέρη:

  • Το πρώτο μέρος είναι η συντηρητική αντιμετώπιση (απόξεση, υπερ και ενδοουλική και αντιβιοτική θεραπεία, θεραπεία με διοδικά laser).
  • Το δεύτερο μέρος είναι η χειρουργική θεραπεία (ουλεκτομή, κρημνοί περιοδοντίου).
  • Το τρίτο και κεφαλαιώδους σημασίας είναι η επανεξέταση που γίνεται κατόπιν συνεργασίας με τον ασθενή.

Συνήθεις τρόποι δημιουργίας οδοντικών αποστημάτων:

Αναπαράσταση περιοδοντικού χειρουργείου:


Νοσήματα των ούλων - μια αόρατη επιδημία

Τα νοσήματα των ούλων είναι υπεύθυνα για την απώλεια περισσότερων δοντιών, από ότι όλα τα άλλα οδοντικά νοσήματα μαζί. Παρ' όλα αυτά, εάν αναγνωριστούν πριν φτάσουν στα τελικά τους στάδια μπορούν να θεραπευτούν με επιτυχία. Οι περισσότεροι άνθρωποι, που πάσχουν από νοσήματα των ούλων δεν το γνωρίζουν, αλλά και δεν θεραπεύονται σωστά. Γιατί λοιπόν, ενώ είναι τόσο σημαντική η διατήρηση των δοντιών για ικανοποιητική μάσηση, σωστή πέψη, ευχάριστη εμφάνιση και για να αποφευχθεί η "λύση" των οδοντοστοιχιών, τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν προβλήματα; Ο κύριος λόγος είναι ότι δεν έχουν αντιληφθεί τι είναι νόσημα των ούλων και τι μπορεί να γίνει για την πρόληψη ή την θεραπεία του. Το ενενήντα τοις εκατό των ενηλίκων υποφέρουν από νοσήματα των ούλων που πολλές φορές, αρχίζουν τις πρώτες δεκαετίες της ζωής τους. Το νόσημα είναι τόσο παλαιό, όσο και η ύπαρξη του ανθρώπου.

Η Περιοδοντολογία
Η Περιοδοντολογία
Η Περιοδοντολογία

Η Περιοδοντολογία
Η Περιοδοντολογία
Η Περιοδοντολογία

Τι είναι τα νοσήματα των ούλων του περιοδοντίου και ποια είναι τα σημεία αναγνώρισης τους;

Τα νοσήματα των ούλων είναι κυρίως η ουλίτιδα και η περιοδοντίτιδα. Και τα δύο έχουν ένα κοινό σημείο. Μπορεί να καταλήξουν σε καταστροφή των στηρικτικών ιστών των δοντιών.

Η ουλίτιδα είναι μία επιφανειακή φλεγμονή των ούλων που προκαλείται από μικροβιακά ερεθίσματα, την μικροβιακή πλάκα. Είναι κοινή σε όλες τις ηλικίες ακόμα και σε παιδιά της σχολικής ηλικίας. Η περιοδοντίτιδα είναι χρόνια φλεγμονή όλων των ιστών του περιοδοντίου και προχωρημένο στάδιο της ουλίτιδας που έμεινε αθεράπευτη.

Στην περιοδοντίτιδα οι ίνες των ούλων και του περιοδοντίου καταστρέφονται, το οστούν απορροφάται, τα ούλα αποκολλούνται από το δόντι και δημιουργείται «θύλακος» από τον οποίο πολλές φορές βγαίνει πύο. Όπως η καταστροφή του οστού προχωρεί, οι θύλακοι γίνονται βαθύτεροι και τα δόντια αλλάζουν θέση, συχνά δημιουργούνται αποστήματα και τελικά τα δόντια χάνονται. Το πιο συνηθισμένο σύμπτωμα των νοσημάτων των ούλων είναι η αιμορραγία. Ο κρυφός κίνδυνος είναι ότι ούλα κόκκινα, διογκωμένα ή που αιμορραγούν, συχνά προκαλούν τόση λίγη ενόχληση και αναπτύσσονται τόσο σιγά, που οι ασθενείς δέχονται την κατάσταση σαν φυσιολογική. Άλλα σημεία που μπορεί να σημαίνουν περιοδοντικό νόσημα είναι ότι τα περισσότερα δόντια μπορεί να αρχίσουν να κινούνται ή να μετακινούνται και να δημιουργούνται διαστήματα. Τα ούλα μπορεί να υποχωρούν και οι ρίζες των δοντιών να αποκαλύπτονται. Μπορεί να δημιουργηθούν επώδυνα αποστήματα όταν το πύο που δημιουργείται στους θυλάκους δεν παροχετεύεται. Τα συμπτώματα αυτά δεν εμφανίζονται μέχρις ότου το νόσημα είναι αρκετά προχωρημένο.

Αυτός είναι ο λόγος που οι ενήλικες πρέπει να επισκέπτονται το οδοντογιατρό για συχνό έλεγχο και να τον ρωτούν πάντα εάν υπάρχουν σημεία νοσημάτων των ούλων.

Τι προκαλεί τα νοσήματα των ούλων;

Η πιο κοινή αιτία των νοσημάτων των ούλων είναι η μικροβιακή πλάκα ή οδοντική πλάκα ή απλώς πλάκα. Είναι μία κολλώδη σχεδόν αόρατη μεμβράνη που σχηματίζεται στην επιφάνεια των δοντιών, σε καθημερινή βάση. Με την βοήθεια του σάλιου και ενός υγρού που εκκρίνεται από τα ούλα, τα διάφορα μικρόβια και τα προϊόντα τους που υπάρχουν φυσιολογικά στο στόμα σε μεγάλο αριθμό, κολλούν πάνω στα δόντια. Η μικροβιακή πλάκα σκληραίνει (ενασβεστιούται) και μετατρέπεται σε πέτρα (τη γνωστή τρυγία), όταν απορροφήσει άλατα από το σάλιο.

Η μικροβιακή πλάκα είναι περισσότερη κοντά στα όρια των ούλων και μεταξύ των δοντιών. Σε ανθρώπους που έχουν κακή στοματική υγιεινή η πλάκα μπορεί να καλύπτει όλη περίπου την επιφάνεια του δοντιού. Σχεδόν κάθε ενήλικας και παιδί έχουν πλάκα και τρυγία, που σχηματίζεται από ενασβεστίωση της πλάκας.

Όπως σχηματίζεται σε στιβάδες, η τρυγία εξακολουθεί να καλύπτεται και να συγκρατεί περισσότερη πλάκα και μικρόβια, που προκαλούν φλεγμονή των ούλων σαν αποτέλεσμα της επίδρασης των βλαβερών ουσιών που παράγονται από τα μικρόβια.

Τη φλεγμονή των ούλων επιδεινώνει εκτός από την ανεπαρκή απομάκρυνση της πλάκας, η συγκράτηση των τροφών και τα κακοσκευασμένα σφραγίσματα, κορώνες και γέφυρες.

Ατομικοί παράγοντες που περιλαμβάνουν το κάπνισμα, ορμονικές διαταραχές όπως διαβήτης, η εγκυμοσύνη κ. α., ή η μειωμένη τοπική αντίσταση του περιοδοντίου μπορεί να κάνουν την κατάσταση των ούλων χειρότερη, γιατί τροποποιούν την αντίσταση του ατόμου και παρεμβάλλονται στην προστατευτική δράση του ανοσολογικού συστήματος.

Πως γίνεται η διάγνωση των νοσημάτων των ούλων?

Ο οδοντίατρος και κυρίως ο περιοδοντολόγος είναι εκπαιδευμένοι να ελέγχουν το χρώμα και το σχήμα των ούλων, την κινητικότητα των δοντιών, και να μετρούν το βάθος των θυλάκων. Αυτή η εξέταση, πρέπει να είναι κύριο μέρος κάθε οδοντιατρικής εξέτασης. Οι ακτινογραφίες είναι επίσης απαραίτητες για την κάλυψη οστικής καταστροφής, εάν αυτή υπάρχει.

Πως μπορούν να προληφθούν τα νοσήματα των ούλων?

Το πρώτο και πιο σημαντικό στάδιο είναι η εκμάθηση του καθαρισμού των δοντιών. Κοιτάζοντας σε ένα καθρέφτη με καλό φωτισμό, μπορούμε να δούμε υπολείμματα τροφών, αλλά ο πραγματικός κίνδυνος, η μικροβιακή μάζα που αναπτύσσεται πάνω και γύρω από τα δόντια, η οδοντική πλάκα είναι συχνά αόρατη. Ευτυχώς, μπορεί να γίνει ορατή, όταν χρησιμοποιείται μία αβλαβής χρωστική. Η χρωστική αυτή που χρωματίζει την πλάκα, δεν αφήνει αμφιβολίες για την ύπαρξη και εντόπιση της. Ο οδοντογιατρός πρέπει να εφαρμόσει ένα ατομικό πρόγραμμα στοματικής υγιεινής για κάθε ασθενή.

Όλα τα προγράμματα περιλαμβάνουν κυρίως σωστό βούρτσισμα με κατάλληλη βούρτσα και σκοπεύουν στον καθαρισμό των δοντιών χωρίς να προκαλούν ζημιά στα δόντια ή στα ούλα. Το οδοντικό νήμα και τα βουρτσάκια μεσοδοντίων διαστημάτων είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για την απομάκρυνση της οδοντικής πλάκας από τις δύσκολες περιοχές μεταξύ των δοντιών. Εφ' όσον από αυτή την περιοχή αρχίζουν οι περισσότεροι θύλακοι, αξίζει ο χρόνος και ο κόπος που απαιτείται για την εφαρμογή της χρήσης του νήματος. Καθημερινή, σωστή στοματική υγιεινή θα περιορίσει το σχηματισμό της πλάκας και της τρυγίας. Η τρυγία αφαιρείται μόνο από τον οδοντογιατρό με την χρήση ειδικών εργαλείων. Η διαδικασία ονομάζεται αποτρύγωση.

Πολλοί οδοντογιατροί χρησιμοποιούν συσκευές υπερήχων που απομακρύνουν την τρυγία από τα δόντια και μετά χρησιμοποιούν εργαλεία χειρός για την τελική λείανση.

Ποια είναι η θεραπεία των νοσημάτων των ούλων?

Στα αρχικά στάδια της νόσου, η θεραπεία εκτός από τη διδασκαλία της στοματικής υγιεινής και την αποτρύγωση περιλαμβάνει κυρίως απόξεση κάτω από τα ούλα. Διάφορα ειδικά εργαλεία χρησιμοποιούνται για την απομάκρυνση της πλάκας, της τρυγίας και των ιστών που φλεγμαίνουν στους θυλάκους γύρω από το δόντι και λειαίνουν επίσης τη ριζική επιφάνεια. Έτσι απομακρύνονται οι αποικίες μικροβίων και τα μηχανικά και χημικά ερεθίσματα που προκαλούν φλεγμονή. Αυτό επιτρέπει στα ούλα να «ξεκολλήσουν» στο δόντι ή να συρρικνωθούν αρκετά ώστε εξαλειφθούν οι θύλακοι.

Στις περισσότερες περιπτώσεις αρχικών σταδίων της νόσου, η απόξεση και η σωστή καθημερινή στοματική υγιεινή αρκούν για ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Σε πιο προχωρημένα στάδια, η θεραπεία μπορεί να γίνει πιο πολύπλοκη, Εάν, μετά την απομάκρυνση των εναποθέσεων, παραμένουν σχετικά βαθείς θύλακοι, μπορεί να χρειάζεται να εξαλειφθούν με μικρές χειρουργικές επεμβάσεις που γίνονται με τοπική αναισθησία. Αυτές οι επεμβάσεις βοηθούν στη σωστή πρόσφυση και διόρθωση των ουλικών ιστών που έχουν παραμορφωθεί από την νόσο, και σε ορισμένες περιπτώσεις που η μορφή της οστικής απώλειας το επιτρέπει, μπορεί να βοηθήσουν στην ανάπλαση του οστού, με την χρήση ειδικών τεχνικών. Επίσης ξαναδίνουν τη φυσιολογική μορφή στα ούλα που βοηθά στο ευκολότερο καθάρισμα τους.

Όταν υπάρχει κινητικότητα των δοντιών, ίσως είναι απαραίτητος ο έλεγχος της σύγκλεισης, του τρόπου δηλαδή που κλείνουν τα δόντια, και μπορεί να περιλαμβάνει διευθέτηση της με μικροτροχισμό, ορθοδοντική μετακίνηση, ,ακινητοποίηση ή τοποθέτηση πλαστικού νάρθηκα. Οι ασθενείς μετά το τέλος την θεραπεία επανεξετάζονται περιοδικά για απομάκρυνση νέας πλάκας και τρυγίας και λείανση των δοντιών. Παρ' όλα αυτά το πιο σημαντικό είναι ο ασθενής να συνεχίσει το καθημερινό πρόγραμμα υγιεινής για την διατήρηση του αποτελέσματος.


Η σχέση των περιοδοντικών νόσων με τα καρδιαγγειακά νοσήματα

Η περιοδοντίτιδα είναι μια πολύ συχνή νόσος των ιστών του περιοδοντίου που προσβάλλει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού στις σύγχρόνες βιομηχανικές χώρες. Η νόσος η ίδια χαρακτηρίζεται από απώλεια οστού περιμετρικά από τα δόντια και είναι σύνηθες το προχωρημένο στάδιο μιας ουλικής φλεγμονής που έμεινε αθεράπευτη.

Στην περιοδοντίτιδα οι ίνες των ούλων και του περιοδοντίου καταστρέφονται, το οστούν απορροφάται, τα ούλα αποκολλούνται από το δόντι. Σύμφωνα με καινούργιες στατιστικές, καρδιοπνευμονική νόσος προκαλεί το είκοσι τοις εκατό των θανάτων συνολικά περίπου 14 εκατομμύρια ετησίως. Ο επιπολασμός της ασθένειας είναι ειδικά αυξημένος σε ανεπτυγμένες χώρες όπου είναι και η κύρια αιτία θανάτου. Η καρδιοπνευμονική αρρώστια είναι γνωστή με τον όρο αθηροσκλήρωση, μια προοδευτική, χρόνια νόσο που είναι συνυφασμένη με την δημιουργία αθηρωματικής πλάκας στο εσωτερικό μεγάλων και μετρία μεγάλων αρτηριών. Η σοβαρή αθηρωμάτωση που οδηγεί σε μείωση του εσωτερικού των μεγάλων αγγείων και οδηγεί σε θρόμβωση, εμφράγματα και ισχαιμία. Η προσβολή μπορεί σε ένα βαθμό να εμφανιστεί σαν τα σημάδια και τα συμπτώματα της στεφανιαίας νόσου ή να περιλαμβάνει ξαφνικά γεγονότα όπως μυοκαρδιακή απόφραξη ή εμφράγματα.

Οι ασθένειες με καρδιακή νόσο και περιοδοντολογικά νοσήματα μοιράζονται πολλά κοινά χαρακτηριστικά και οι δύο καταστάσεις συμβαίνουν ΠΙΟ συχνά σε ασθενείς που είναι γηραιότεροι και κυρίως πιο συχνά αφορούν το αρσενικό φύλο, χρησιμοποιούν συχνότερα προϊόντα καπνού, αναφέρουν υψηλότερα επίπεδα stress και έχουν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο. Η καρδιοπνευμονική νόσος συχνότερα υπάρχει σαν κάποια από τις συχνότερες καταστάσεις που επηρεάζουν την περιοδοντική νόσο. Ο Ciryanen βρήκε ότι οι στοματικές λοιμώξεις συμβαίνουν συχνότερα σε αρσενικά με εμφράγματα σε αντίθεση με ηλικιωμένους και σε έρευνες με συσχέτιση με την κοινότητα.

Τα αποτελέσματα ερευνών έδειξαν ότι οι έρευνες πάνω σε άτομα με κακή υγιεινή είχαν αυξημένη συσχέτιση με την ύπαρξη μυοκαρδιακών αλλοιώσεων και είχαν 1,3 φορές την πιθανότητα να εμφανίσουν μυοκαρδιακή δυσλειτουργία συγκριτικά με άτομα με καλή στοματική υγεία.

Μια δεύτερη μελέτη από τον Matilda και άλλους που έγινε μετά απέδειξε αξιολογώντας δείγματα 100 ασθενών, ότι παρ' όλο για τις γυναίκες δεν υπήρχε σαφή θετική συσχέτιση, το δείγμα ήταν τρομερά θετικά για τους άντρες σε σχέση 1 προς 4. Στην πιο πρόσφατη μελέτη από τον Matilda και άλλοι έχει αποδειχτεί αυξημένα αποτελέσματα θανάτων από μυοκαρδιακή νόσο μέσα σε μια περίοδο ενός χρόνου σε ασθενείς με φτωχά αποτελέσματα υγιεινής. Οι μελέτες που υπάρχουν για να μετράνε την στοματική υγεία δεν αντιπροσωπεύουν μόνο την περιοδοντίτιδα αλλά και άλλες συνυπάρχουσες στοματικές λοιμώξεις. Γενικά τα δείγματα στις μελέτες με περιοδοντίτιδες έχουν μια αύξηση εικοσιπέντε τοις εκατό για καρδιοαγγειακή νόσο σε σχέση με αυτούς όπου υπάρχει παντελή απουσία περιοδοντικής νόσου. Αυτή η συσχέτιση έγινε μετά από μελέτες σχετικές με την πιθανή συσχέτιση παραγόντων όπως η ηλικία, το φύλο, η φυλή, η εκπαίδευση, το γεγονός του γάμου, η συνολική αγγειακή πίεση και άλλα. Για άντρες με ηλικία κάτω των 50 ετών η περιοδοντίτιδα επηρέασε βαρύτητα της καρδιαγγειακής νόσου με ένα σχετικό κίνδυνο της τάξεως του 1,72.

Το συγκεκριμένο μοντέλο που προκύπτει από έρευνες είναι ότι η ύπαρξη γονιδίων αντιδρά στην φλεγμονή και αντιφλεγμονώδες διαδικασία που επίσης είναι γονιδιακά ρυθμιζόμενες μαζί με περιβαλλοντολογικούς παράγοντες όπως η δίαιτα, το κάπνισμα, το stress αλληλεπιδρούν για την αντίδραση μονοκύτταρων/λεμφοκυττάρων και επηρεάζουν την σύνθεση και έκφραση ενός υπέρ - εκφραστικού φαινοτύπου φλεγμονής. Αυτός ο φαινότυπος προδιαθέτει τελικά το άτομο για την εκδήλωση και περιοδοντίτιδας και αθηρωματικής νόσου. Ενώ δηλαδή η αθηρωματική βλάβη και τα θρομβωτικά επεισόδια μπορεί σε ένα ενήλικα να εξελίσσεται αυτόνομα σε ένα άτομο, μπορεί να υπερεκφράζονται από την συστεμική, μικροβιακή και λιποπρωτεινική προβολή που συμβαίνει από την περιοδοντίτιδα.


Η διάγνωση και θεραπεία της εφηβικής περιοδοντίτιδας

Η εφηβική περιοδοντίτιδα είναι μια νοσολογική οντότητα που προκαλεί ακόμα και σήμερα διχασμό σχετικά με την κλινική παθογένεια της. Κλινικά η εφηβική περιοδοντίτιδα αποτελείται από χάσιμο οστού με πολύ γρήγορη μορφή γύρω από τα δόντια. Αυτή η απώλεια μπορεί να σχετίζεται ή όχι με φλεγμονή, χαμηλά ποσοστά πλάκας ή μεγάλες ενασβεστιώσεις. Η απώλεια μπορεί να υφίσταται στους πρώτους μόνιμους γομφίους ή να προσβάλει τα ενδιάμεσα των μονίμων και των νεογιλών δοντιών .

Τα παθογόνα βακτήρια ειδικοί ακτινοβάκιλλοι, έχουν ενοχοποιηθεί για την παθογένεια της νόσου, όπως και για άλλες μορφές της νόσου. Η γενετική προδιάθεση αποτελεί επίσης ένα ενοχοποιητικό παράγοντα σε μέλη της οικογένειας που έχουν προσβληθεί. Η φτωχή λευκοκυτταρική χημειοταξεία, η ελαττωμένη φαγοκυττάρωση είναι παραδείγματα των κληνομούμενων φαινοτυπικών μορφών ασθενειών. Αυτές οι νόσοι της λευκής σειράς αιμοκυττάρων μπορεί να είναι υπεύθυνη για την βαρύτητα των κλινικών αντιδράσεων. Τα τελευταία χρόνια οι πρώιμες περιοδοντικές νόσοι των παιδιών και των ενηλίκων έχουν χωριστεί σε τρείς διαφορετικές ομάδες στις οποίες υπάρχουν υποκατηγορίες. Οι ομάδες διακρίνονται ανάλογα από τα δόντια που έχουν προσβληθεί σε τοπικές ή και σε γενικές μορφές .

Η προεφηβική περιοδοντίτιδα

Η προεφηβική περιοδοντίτιδα επιδρά στα πρώιμα ή και στα δόντια της μεικτής οδοντοφυΐας, πριν από το ερχομό της εφηβείας. Εμφανίζεται σαν μια πρώιμη μορφή και επηρεάζει ένα άγνωστο ποσοστό του πληθυσμού. Από ορισμού τα παιδιά μπορούν να προσβληθούν σε κάθε ηλικία, μετά από την ανατολή των δοντιών μέχρι την εφηβεία. Πιο συχνά, τα παιδιά διαγνώσονται με την νόσο εφηβική περιοδοντίτιδα μεταξύ των ηλικιών 5 και 10 ετών. Η γενικευμένη μορφή συνδυάζεται με μεγάλη καταστροφή του φατνιακού οστού. Η τοπική μορφή σχετίζεται με μικρή ή κλινικά μη παρατιρίσιμη φλεγμονή των προσπεφυκότα των ούλων. Η οδοντική πλάκα που σχετίζεται με την ασθένεια όπως συγκέντρωση πλάκας και τρυγίας είναι ελάχιστη. Οι στοματικές εκδηλώσεις συχνά συνοδεύονται από μέση ωτοτίτιδα, δερματικές και εκδηλώσεις από το ανώτερο αναπνευστικό.

Εφηβική Περιοδοντίτιδα

Η κλασσική μορφή της εφηβικής περιοδοντίτιδας χαρακτηρίζεται από γρήγορη απώλεια οστού που εμφανίζεται στους μόνιμους πρώτους γομφίους και στους κυνόδοντες και είναι διαγνωστική γι' αυτή τη μορφή της εφηβικής περιοδοντίτιδας.